مردم این کشور که از غرب با اندونزی همسایه است، در سال 2002 در یک همه‌پرسی که با حضور ناظران سازمان ملل متحد برگزار شد به استقلال از اندونزی رای دادند.

تیمور شرقی در قرن 16 میلادی مستعمره پرتغال شد. در سال 1975 سرانجام این کشور استقلال خود را از پرتغال به دست آورد اما در همان سال اندونزی آن را اشغال کرد.

تولید ناخالص داخلی به ازای هر نفر در این کشور تازه استقلال یافته 800 دلار است که نسبت به دیگر کشورهای جهان رقم پایینی است.

آب و هوای این کشور گرم و استوایی است و فصل‌های آن به دو بخش بارانی و خشک تقسیم می‌شود. دیلی، پایتخت این کشور، بزرگترین شهر و بندر آن هم محسوب می‌شود.

سیاست در تیمور شرقی

رئیس حکومت در این کشور رئیس جمهور است که با رای مردم برای دوره‌ای پنج ساله انتخاب می‌شود. البته نقش رئیس جمهور در نظام سیاسی این کشور نمادین است و قدرت اجرایی در دست نخست وزیر است.

نخست وزیر رئیس حزبی است که بیشترین آرا را در انتخابات مجلس به دست آورد. نخست وزیر به عنوان رئیس دولت در این کشور کابینه را تعیین می‌کند.

نمایندگان مجلس ملی تیمور شرقی با رای مردم برای دوره‌ای پنج ساله انتخاب می‌شوند. تعداد کرسی‌های این مجلس می‌تواند بین 52 تا 65 کرسی تغییر کند.

از آنجایی که تیمور شرقی کشور نوپایی است، هنوز ساختار سیاسی کامل و ثابتی پیدا نکرده است و ممکن است در آینده تغییراتی در نظام موجود آن داده شود.

اقتصاد در تیمور شرقی

تولید ناخالص داخلی در این کشور 215/2میلیارد دلار است که حدود 32 درصد از آن در بخش کشاورزی، 13 درصد در بخش صنعت و 55 درصد در بخش خدمات تولید می‌شود.

آمار دقیقی از نیروی کار این کشور در دست نیست اما تخمین زده می‌شود نرخ بیکاری در این کشور 50 درصد باشد. 42 درصد از مردم این کشور زیر خط فقر زندگی می‌کنند. در سال 2007 نرخ تورم در آن 4/5درصد بود.

محصولات صادراتی این کشور شامل قهوه، چوب صندل و مرمر است که به کشورهای آمریکا، آلمان، پرتغال، استرالیا و اندونزی صادر می‌شود.

محصولات وارداتی آن شامل مواد غذایی، گازوئیل، نفت سفید و ماشین‌آلات است.

مردم تیمور شرقی

جمعیت این کشور حدود یک میلیون و 109 هزار نفر با میانگین سنی 5/21 سال است. امید به زندگی برای زنان 69 و برای مردان 65 سال است.

آماری از تعداد مبتلایان به بیماری ایدز در این کشور در دست نیست. 98 درصد از مردم این کشور کاتولیک، یک درصد مسیحی و یک درصد پروتستان هستند. زبان رسمی این کشور تتوم و پرتغالی است.

ارتباطات در تیمور شرقی

در این کشور دو هزار و 500 خط تلفن ثابت و 49 هزار خط تلفن همراه وجود دارد.

تیمور شرقی 94 میزبان اینترنتی و یک هزار کاربر اینترنت دارد.

تیمور شرقی در یک نگاه