این کشور با هائیتی هم‌مرز است و در نزدیکی کوبا، جامائیکا و پورتوریکو قرار دارد.

دومینیکن اولین سرزمینی در قاره آمریکا است که اروپایی‌ها در آن استقرار یافتند و پایتخت آن، سنت دومینگو نیز اولین پایتخت مستعمراتی در این قاره است.

دومینیکن در جزيره ايسپانيولا قرار دارد که کریستف کلمب در سال 1492 آن را مستقيما تحت حاكميت اسپانيا اعلام كرد.

در سال 1795 و در پي نبردهاي اسپانيا با جمهوري تازه تاسيس فرانسه اسپانيا اداره سانتو دومينگو را طبق قرار داد باسل به فرانسويان واگذار كرد.

در سال 1808 مقارن با حمله ناپلئون به اسپانيا، سفيد پوستان سانتو دومينگو عليه حاكميت فرانسه در جزيره ايسپانيولا قيام كردند و با كمك بريتانيا كه در آن زمان از متحدان اسپانيا بود و هاييتي، مجددا اداره سانتو دومينگو را به اسپانيايي‌ها بازگرداندند.

در سال 1820 يكي از فرمانداران سابق اسپانيا در دومينيكن استقلال اين كشور از استعمار اسپانيا را اعلام كرد. اما عمر استقلال دومينيكن چندان طولاني نبود و 9 ماه بعد نيرو‌هاي هاييتي به دومينيكن حمله كردند و اين منطقه را تحت تصرف خود درآوردند.

در سال 1838 تلاش‌ها مجددا براي استقلال دومينيكن بالا گرفت و در نهايت با تشكيل انجمن‌هاي مخفي و پيگيري مبارزات براي كسب استقلال، دومينيكن در سال 1844 از هاييتي استقلال يافت و در نوامبر همين سال نيز اولين قانون اساسي دومينيكن تدوين شد.

سياست در دومينيكن

جمهوري دومينيكن داراي يك نظام دموكراسي است كه در آن قواي ملي به سه شاخه مستقل مجريه، مقننه و قضاييه تقسيم شده‌اند.

رييس جمهور دومينيكن اعضاي كابينه را تعيين مي‌كند و قوانين مصوب قوه مقننه را اجرا مي‌كند و فرمانده كل نيرو‌هاي مسلح جمهوري دومينيكن محسوب مي‌شود.

رييس جمهور و معاون رييس جمهور با راي مستقيم مردم به مدت چهار سال انتخاب مي‌شوند. قوه مقننه متشكل از يك كنگره است كه اين كنگره نيز به نوبه خود داراي دو مجلس است. مجلس سنا با 32 عضو و مجلس نمايندگان با 178 كرسي.

جمهوري دومينيكن داراي يك نظام چند حزبي است و انتخابات ملي در اين كشور هر دو سال يك بار به تناوب ميان انتخابات رياست جمهوري و شهرداري‌ها برگزار مي‌شود.

ناظران بين‌المللي مي‌گويند از سال 1996 انتخابات در جمهوري دومينيكن به طور آزادانه و منصفانه برگزار شده‌اند. هيات مركزي انتخابات بر روند گزينش در جمهوري دومينيكن نظارت دارد. اعضاي اين هيات براي يك دوره چهار ساله از سوي مجلس سنا انتخاب مي‌شوند.

هيات انتخابات جمهوري دومينيكن در واقع تصميم نهايي را درباره انتخابات ملي مي‌گيرد.
بر اساس اصلاحات ايجاد شده در قانون اساسي جمهوري دومينيكن در سال 1994 دادگاه عالي جمهوري دومينيكن داراي 16 عضو است كه از سوي شوراي ملي قضايي انتخاب مي‌شوند.

اعضاي اين شورا نيز مركب از رييس جمهور، روساي مجلسين سنا و نمايندگان، رييس دادگاه عالي و يكي از اعضاي مخالف دولت است.

اقتصاد در دومینیکن

تولید ناخالص داخلی در این کشور 4/85 میلیارد دلار است. سه میلیون و 986 هزار نفر نیروی کار آن را تشکیل می‌دهند.

نرخ بیکاری در این کشور 5/15درصد است. 2/42 درصد از جمعیت این کشور زیر خط فقر زندگی می‌کنند. در سال 2007 نرخ تورم در دومینیکن 8/5 درصد بود.

محصولات صادراتی این کشور شامل نیکل آهن، شکر، طلا، نقره، قهوه، کاکائو، تنباکو، گوشت و کالاهای مصرفی است که به کشورهای آمریکا (7/72 درصد)،انگلیس(2/3 درصد) و بلژیک (4/2 درصد) صادر می‌شود.

محصولات وارداتی این کشور شامل مواد غذایی، نفت، پنبه، مواد شیمیایی و دارویی است که از کشورهای آمریکا (9/46درصد)، ونزوئلا (4/8درصد)،کلمبیا (3/6 درصد)ومکزیک(7/5 درصد) وارد می‌شود.

مردم دومینیکن

جمعیت این کشور حدود 9 میلیون و 507 هزار نفر با میانگین سنی 25 سال است. امید به زندگی برای زنان 75 و برای مردان 72 سال است.

1/7درصد از بزرگسالان این کشور به بیماری ایدز مبتلا هستند. 95 درصد از مردم این کشور مسیحی کاتولیک هستند. زبان رسمی در دومینیکن اسپانیایی است.

ارتباطات در دومینیکن

در این کشور 897 هزار خط تلفن ثابت و چهار میلیون و 606 هزار خط تلفن همراه وجود دارد.

دومینیکن 81 هزار و 218 میزبان اینترنتی و یک میلیون و 232 هزار کاربر اینترنت دارد.

جمهوری دموکراتیک دومینیکن در یک نگاه