اين كشور از جنوب شرق با يونان، از شمال با مونته‌نگرو، از شمال شرق با صربستان و از شرق با مقدونيه همسايه است. در غرب اين كشور درياي آدرياتيك قرار دارد.

سرزمين كنوني آلباني از زمان پيش از تاريخ سكونتگاه بشر بوده است. اين كشور به دليل قرار گرفتن در مسير امپراتوري‌هايي چون روم، عثماني، بيزانس و يوناني‌ها در طول تاريخ شاهد خشونت‌ها و جنگ‌هاي زيادي بود.

اين كشور سال‌هاي زيادي تحت سلطه امپراتوري عثماني بود. پس از جنگ دوم بالكان در اوايل قرن بيستم، عثماني‌ها از منطقه آلباني عقب‌نشيني كردند و اين كار زمينه‌اي براي استقلال آلباني شد.

البته آلباني اين استقلال را بيشتر مديون كشورهايي چون ايتاليا و مقدونيه است كه نمي‌خواستند صربستان قوي شود زيرا در آن زمان صربستان تلاش داشت بخش‌هايي از آلباني را تحت تسلط خود درآورد.

بعد از استقلال آلباني تحت حمايت امپراتوري آلمان قرار گرفت و به همين دليل در جنگ جهاني اول كشورهاي فرانسه، مونته‌نگرو، صربستان، اتريش و ايتاليا آن را تا پايان جنگ تصرف كردند.

در جنگ جهاني دوم هم آلباني جزو اولين كشورهايي بود كه آلمان آن را اشغال كرد. نكته جالب درباره اين اشغال اين است كه آلماني‌ها آلباني را به عنوان تبعيدگاه يهودي‌ها در نظر گرفتند و به اين ترتيب آلباني تنها كشور اروپايي است كه جمعيت يهوديانش پس از جنگ جهاني دوم افزايش يافت.

پس از جنگ جهاني دوم كمونيست‌ها حكومت را در آلباني در دست گرفتند. در 20 فوريه 1990 حكومت 50 ساله كمونيسم در آلباني رسما پايان يافت. اين روز، روز رسمي آزادي در اين كشور است.

آلباني آب و هواي نسبتا معتدلي دارد. تابستان‌ها هوا گرم و خشك و زمستان‌ها هوا سرد و مرطوب است. اغلب خاك اين كشور را كوه و تپه پوشانده است.

سياست در آلباني

در آلباني رئيس جمهور رئيس حكومت است و نخست‌وزير رئيس كابينه. در سال 2005 انتخابات سراسري برگزار شد كه طي آن حزب راست دموكرات كه رهبري آن را رئيس‌جمهور پيشين سالي برشيا به عهده داشت، پيروز شد.

به اين ترتيب سالي برشيا كه متخصص قلب است به عنوان نخست‌وزير انتخاب شد. رئيس جمهور آلباني در حال حاضر بمير تپي است.

اقتصاد در آلباني

توليد ناخالص داخلي اين كشور 76/19 ميليارد دلار است كه 7/21 درصد آن در بخش كشاورزي، 3/20 درصد در بخش صنعت و 58 درصد در بخش خدمات توليد مي‌شود.

نيروي كار اين كشور را يك ميليون و 90 هزار نفر تشكيل مي‌دهد كه البته 352 هزار مهاجر نيز در اين كشور به عنوان نيروي كار مشغول فعاليت هستند.

بر اساس آمارهاي رسمي نرخ بيكاري در اين كشور 13 درصد است اما برخي منابع تا 30 درصد هم گزارش كرده‌اند. يك چهارم جمعيت اين كشور زير خط فقر زندگي مي‌كنند. نرخ تورم در اين كشور سه درصد است.

محصولات صادراتي اين كشور شامل منسوجات و پاپوش، آسفالت، آهن و سنگ آهن، نفت خام، سبزيجات، ميوه و تنباكو است كه به كشورهاي ايتاليا (7/67 درصد)، صربستان و مونته‌نگرو (8/5درصد) و يونان (5/4درصد) صادر مي‌شود.

واردات اين كشور شامل ماشين‌آلات و تجهيزات، مواد غذايي، منسوجات و مواد شيميايي است كه از كشورهاي ايتاليا (1/32 درصد)، يونان (7/17 درصد)، تركيه (1/8درصد) و آلمان (5/7درصد) وارد مي‌شود.

مردم آلباني

جمعيت اين كشور سه ميليون و 600 هزار و 523 نفر است كه ميانگين سني آنها 2/29سال است. اميد به زندگي در بدو تولد براي زنان 53/80سال و براي مردان 95/74سال است.

آماري از مبتلايان به بيماري ايدز در اين كشور در دست نيست.

95 درصد از جمعيت اين كشور را آلبانيايي‌ها و 3 درصد را يوناني‌ها تشكيل مي‌دهد. 70 درصد آلبانيايي‌ها مسلمان هستند، 20 درصد مسيحي ارتودوكس و 10 درصد كاتولليك پيرو كليساي رم.

زبان رسمي اين كشور آلبانيايي است. 7/98درصد از جمعيت بالاي 9 سال اين كشور توانايي خواندن و نوشتن دارند.

ارتباطات در آلباني

در آلباني تلويزيون و راديوي ملي با شبكه‌هاي خصوصي در رقابت است. شبكه‌هاي خصوصي صدا و تصوير از دهه 90 ميلادي مانند قارچ در اين كشور زياد شده‌اند.

البته در اين كشور افراد سياسي، گروه‌هاي مذهبي و دولتمردان حق ندارند شبكه خصوصي راديو و تلويزيون راه‌اندازي كنند.

353 هزار و 600 خط تلفن ثابت و يك ميليون و 530 هزار خط تلفن همراه در اين كشور وجود دارد.

آلباني همچنين 852 ميزبان اينترنتي و 471 هزار و 200 كاربر اينترنت دارد.

آلباني در يك نگاه