عمومی- گروه سلامت:
تا به حال فكر كردهايد محيط شهري ما چطور ميتواند در سلامت ما مؤثر باشد؟
اگر مسئله آلودگي هوا را كه مطمئنا عامل مهمي است، كنار بگذاريم، بسياري از خصوصيات محله و شهر ماست كه به گفته محققان ميتواند در ارتقاي سلامت ما و حتي پيشگيري از بيماريها مؤثر باشد.
به گزارش رويترز، مطالعه تازه محققان دانشگاه ميشيگان يكي از تازهترين مطالعات انجام شده در مورد تأثير فضاهاي شهري بر سلامت شهروندان است.
در اين مطالعه مشخص شده كه برخي عوامل شهري مانند دسترسي به پاركها و سالنهاي ورزشي، همچنين وجود فروشگاههايي كه بتوان به راحتي از آنها ميوه و سبزيجات تازه و مناسب خريداري كرد، باعث ميشود كه شهروندان ساكن آن محله، كمتر از سايرين به سمت ديابت نوع2 پيش بروند.
در اين مطالعه، همچنين ميزان دسترسي به حملونقل عمومي نيز ارزيابي شده و مشخص شده اين عامل نيز ميتواند افراد را از وضعيت پيشديابتي، دور نگه دارد؛ چرا كه باعث ميشود مردم كمتر از وسيله نقليه شخصي استفاده كنند و همين احتمالا باعث ميشود چند قدم بيشتر از زماني كه با خودروي خودشان جابهجا ميشوند، پياده بروند.
فضاهاي سبز بيشتر در محلهها هم، علاوه بر نقشي كه در تلطيف و پاكيزه كردن هوا دارند و شايد اين عامل به طريقي بتواند روي كاهش احتمال وضعيت پيشديابتي تأثير داشته باشد، در ميزان فعاليت، پيادهروي و ورزشهاي گروهي مردم هم مؤثر بوده است.
اما يكي از مهمترين مسائلي كه در اين نظرسنجي از مردم سؤال شده و معلوم شده در سلامت آنها نقش دارد، مسئله پيادهروهاي خيابانهاست. باور كنيد يا نه، در مناطقي كه مردم پيادهروها را براي پيادهروي مناسب و خوشايند توصيف ميكردند، آزمايشها نشان داد كه مردم سالمتر هم هستند.
در اين مطالعه از شاخصي به نام ميزان مقاومت به انسولين استفاده شده است؛ شاخصي كه در واقع نشانگر وضعيت پيشديابتي است.
نتايج اين مطالعه نشان ميدهد طراحي هوشمندانه و صحيح فضاهاي شهري، اعم از فضاهاي ورزشي، فضاي سبز، پيادهروها، و نيز ساماندهي مناسب وسايل نقليه عمومي و فروشگاههاي عرضه ميوه و سبزيجات تازه و سالم، ميتواند تا 17 درصد احتمال مقاومت به انسولين را در افراد با وضعيت بهداشتي و سن و جنس مشابه پايين بياورد.
البته اين مطالعه، كه در شماره ژانويه نشريه اپيدميولوژي منتشر شده، از لحاظ موضوع چندان تازگي ندارد.
پيش از اين نيز مطالعاتي در آمريكا نشان داده بود نوجواناني كه در نزديكي محل زندگي آنها يك پارك وجود دارد، بيشتر تمايل به ورزش و پيادهروي دارند و كمتر چاق ميشوند.
يك نظرسنجي ديگر در دانشگاه واشينگتن نشان داده كه زندگي در محلههاي با سطح اقتصادي پايينتر، باعث ميشود احتمال چاقي و اضافهوزن افراد بالاتر برود؛ به اين صورت كه شيوع چاقي در افرادي كه در محلههاي اندكي فقيرتر زندگي ميكردهاند، 30 درصد بوده، در حالي كه در محلههايي كه قيمت خانهها بيشتر بوده، حدود 5 درصد مردم چاق بودهاند.
اين نتايج هم، احتمالاً تأييدكننده همين مطالعه و شايد ايدهدهنده براي آن بوده است؛ چرا كه در محلاتي از شهر كه فضاهاي سبز عمومي بيشتري وجود دارد، قيمت خانهها معمولا بيشتر است.
اما اين مطالعه جديد تمام اين عوامل را با جزئيات كامل بررسي كرده و ميتواند راهنماي خوبي براي مديران فضاهاي شهري باشد تا با بهينه كردن اين طراحي، در جهت ارتقاي سلامت شهروندان بيشتر موفق باشند.
[100].jpg)
