تحقيقات- گروه سلامت:
سيبزميني، برنج بدون سبوس و نانهاي سفيد؛ محققان بين اين خوراكيها و تخريب بافت كبد رابطهاي پيدا كردهاند.
به گزارش بيبيسي، محققان آمريكايي در بيمارستان اطفال بوستون، مطالعهاي را روي موشها انجام دادهاند و متوجه شدهاند خوراكيهايي كه نوع خاصي از كربوهيدرات را دارند، ميتوانند باعث تخريب بافت كبد آنها شود.
اين كربوهيدراتها، مواد عجيب و غريبي نيستند؛ بلكه انواعي هستند كه جذب سريعي دارند و سريعا به اجزايشان، كه همان قندهاي ساده باشند، تبديل ميشوند.
به اين نوع كربوهيدراتها در اصطلاح كربوهيدراتهايي با شاخص گليسميك بالا گفته ميشود.
از مدتها پيش زيانهاي مصرف اين نوع خوراكيها، بر روي سلامت كلي بدن شناخته شده بود. مثلا ميدانستيم كه مصرف بيش از حد اين گونه مواد ميتواند باعث مقاومت بيش از حد سلولها به انسولين شود و به اين ترتيب زمينه را براي ابتلا به ديابت فراهم آورد.
مچنين مطالعات نشان داده كه مواد نشاستهاي و كربوهيدراتهاي با شاخص گليسميك بالا نقش مهمي در اضافه وزن افراد مستعد بازي ميكند وبه همين علت بايد ميزان مصرفآن محدود شود.
اما اين مطالعه جديد در مورد اثر اين خوراكيها روي بيماري موسوم به كبد چرب است. دراين بيماري، چربيهاي اضافه بدن كه سوخته نشده و در بدن تجمع پيدا كردهاند، در سلولها و اجزاي بافت كبد رسوب ميكنند و كارايي آن را، موذيانه و به آرامي از بين ميبرند.
فرآيندي كه چون به تدريج اتفاق ميافتد، علائم هشدار و اوليهاي ندارد اگر فرد حين يك آزمايش تصادفي يا چكآپ متوجه آن نشود، ميتواند بدون سر و صدا پيش رود و زماني صدايش در بيايد كه كبد به طور كامل از بين رفته و ديگر هيچكارش نميشود كرد.
در مطالعه حاضر، بررسي روي موشها انجام شده، به اين ترتيب كه به 2 گروه از اين حيوانات آزمايشگاهي، مقدار غذاي مساوي به لحاظ مقدار كالري، داده شد؛ با اين تفاوت كه كالري در يك گروه با خوراكيهاي با شاخص گليسميك بالا انتخاب شد و به گروه ديگر خوراكيهايي غير از آن.
در هر 2 گروه، قند خون و سطح انسولين آن، اندازه گرفته شد. به دليل جذب سريع اين خوراكيها، قند خون به شدت بعد از غذاي گروه اول بالا ميرفت؛ طوري كه انسولين زيادي براي وارد كردن اين قند اضافه به درون سلولها نياز بود.
سلولهاي بدن نسبت به مقادير معمول كمتر به انسولين حساسيت نشان ميدادند و كمتر تمايل داشتند اين قند را وارد كنند و در اين حالت بدن موشها، در گروه اول، در مرحله قبل از ديابت قرار ميگرفت.
همچنين قندي كه نتواند وارد سلولهاي بدن شود و به مصرف سوختوساز آنها برسد، به ناچار در مسير تبديل شدن به چربي و ذخيره شدن قرار ميگيرد و آن وقت اضافه وزن هم در راه خواهد بود.
ضمن اين كه اين چربيهاي اضافه دور و درون بافتهاي حياتي بدن هم جمع ميشوند و عملكرد آنها را، در درازمدت، مختل ميكند.
چنانچه نمونهبرداري از كبد اين موشها هم نشان داد كه بافت اين ارگان مهم و حياتي، پر از رسوب قطرات چربي شده و به اين ترتيب در معرض تخريب قرار گرفته است.
به گفته كارشناسان، رواج بيش از حد اين گونه خوراكيها، به خصوص آنها كه به صورت تنقلات استفاده ميشوند، به ويژه در ميان كودكان، باعث ميشود كه آنها به طور جدي در معرض تهديدهاي ناشي از آن قرا بگيرند و دراين صورت، بايد منتظر نسلي چاق و بيمار در آينده باشيم.
