و تاريخ بشرى را سرشار از حماسه و ايثار كرد و درس آزادگى و عزت به انسان داد و با خون خويش كه در كربلا ريخت،درخت اسلام آبيارى شد و امت مسلمان بيدار گشت.

در معرفى آن امام،بايد كتابى قطور نوشت،ليكن در اينجا فشرده‏اى از زندگى آن حضرت را مى‏خوانيد:

امام حسين(ع) در سوم شعبان سال چهارم هجرى در مدينه به دنيا آمد. رسول خدا(ص) نام اين فرزند زهرا(س) را«حسين» نهاد.

وى مورد علاقه شديد پيامبر خدا(ص) بود و آن حضرت درباره او فرمود:«حسين منى و انا من حسين...» و در آغوش پيامبر بزرگ شد.

هنگام رحلت رسول خدا، شش ساله بود. در دوران پدرش على بن ابى طالب(ع) نيز از موقعيت والايى برخوردار بود. علم، بخشش، بزرگوارى، فصاحت، شجاعت، تواضع، دستگيرى از بينوايان، عفو و حلم و... از صفات برجسته اين حجت الهى بود.

در دوران خلافت پدرش، در كنار آن حضرت بود و در سه جنگ «جمل»، «صفين» و «نهروان» شركت داشت.

پس از شهادت پدرش كه امامت به حسن بن على(ع) رسيد، همچون سربازى مطيع رهبر و مولاى خويش و همراه برادر بود. پس از انعقاد پيمان صلح،با برادرش و بقيه اهل بيت«ع» به مدينه آمدند.

با شهادت امام مجتبى(ع) در سال 49 يا 50 هجرى، بار امامت به دوش سيدالشهدا قرار گرفت. در آن دوران دهساله كه معاويه بر حكومت مسلط بود، امام حسين(ع) همواره يكى از معترضين سرسخت نسبت به سياست‌هاى معاويه و دستگيري‌ها و قتل‌هاى او بود و نامه‏هاى متعددى در انتقاد از رويه معاويه در كشتن حجر بن عدى و يارانش و عمرو بن حمق خزاعى كه از وفاداران به على(ع) بودند و اعمال ناپسند ديگر او نوشت.

در عين حال، حسين بن على(ع) يكى از محورهاى وحدت شيعه و از چهره‏هاى برجسته و شاخصى بود كه مورد توجه قرار داشت و همواره سلطه اموى از نفوذ شخصيت او بيم داشت.

با مرگ معاويه در سال 60 هجرى، يزيد به والى مدينه نوشت كه از امام حسين(ع) به نفع او بيعت بگيرد. اما سيد الشهدا كه فساد يزيد و بى‏لياقتى او را مى‏دانست، از بيعت امتناع كرد و براى نجات اسلام از بليه سلطه يزيد كه به زوال و محو دين مى‏انجاميد، راه مبارزه را پيش گرفت.

از مدينه به مكه هجرت كرد و در پى نامه‌نگاري‌هاى كوفيان و شيعيان عراق با آن حضرت و دعوت براى آمدن به كوفه، آن امام ابتدا مسلم بن عقيل را فرستاد و نامه‏هايى براى شيعيان كوفه و بصره نوشت و با دريافت پاسخ كوفيان در بيعتشان با مسلم بن عقيل، در روز هشتم ذيحجه سال 60 هجرى از مكه به سوى عراق، حركت كرد.

پيمان‌شكنى كوفيان و شهادت مسلم بن عقيل، اوضاع عراق را نامطلوب ساخت و سيدالشهدا كه همراه خانواده، فرزندان و ياران به سوى كوفه مى‏رفت، پيش از رسيدن به كوفه در سرزمين«كربلا» در محاصره سپاه كوفه قرار گرفت.

تسليم نيروهاى يزيدى نشد و سرانجام در روز عاشورا در آن سرزمين، مظلومانه و تشنه‌كام، همراه اصحابش به شهادت رسيد.

از آن پس، كربلا كانون الهام و عاشورا سرچشمه قيام و آزادگى شد و كشته شدن وى، سبب زنده شدن اسلام و بيدار شدن وجدان‌هاى خفته گرديد.

فضايل اين امام شهيد، بيش از آن است كه در اين مختصر بگنجد، چرا كه او آويزه عرش الهى و پرورده دامن رسول خداست.

پيامبر خدا(ص) درباره‏اش فرمود: قسم به آنكه مرا بحق به پيامبرى فرستاد، حسين بن على در آسمان بزرگتر از زمين است و بر سمت راست عرش الهى نوشته است «مصباح هدى و سفينة نجاة».(1)

اى كه آميخته مهرت با دل‏
كرده عشق تو مرا دريا دل‏

بذر عشقى كه به دل كاشته‏ام‏
جز هواى تو ندارد حاصل‏

از مى عشق تو،عاقل مجنون‏
و زخم مهر تو مجنون،عاقل‏

كربلا سر زد و پيدا شد حق‏
جلوه‏اى كردى و گم شد باطل‏

تويى آن كشتى درياى حيات‏
هر كه را مانده جدا از ساحل‏

گر شود كار جهان زير و زبر
نشود عشق تو از دل زايل(2)

پى‌نوشت‌ها:

1ـ سفينة البحار، ج 1، ص 257.
براى آشنايى بيشتر با آن حضرت، بايد به كتاب‌هاى مفصل‌تر مراجعه كرد، از جمله:
موسوعة كلمات امام الحسين(درباره سخنان او)،
حياة الامام الحسين بن على،
باقر شريف القرشى (در باره زندگانى او)
عوالم و بحار الأنوار(در باره فضايل او)
نفس المهموم،شيخ عباس قمى(در مقتل او)

و كتاب‌هاى فراوان ديگر.[كتابنامه عاشورا]

2ـ از مؤلف. فرهنگ عاشورا صفحه 147

به نقل از پایگاه اطلاع رسانی حوزه