نگارنده از چند سال قبل با ريز و درشت پاگيري اين اركستر آشنا بوده و دورادور مسائل و مشكلات آن را تعقيب مي‌كردم.براي آنكه تصويري دقيق‌تر از تلاش رهبر اين اركستر به دست آوريد، بخشي كوتاه از گفته‌هاي سيد عليرضا ميرعلينقي، منتقد و محقق تاريخ موسيقي ايران را عينا نقل مي‌كنم:

 «رهبر اركستر ملل و خانواده‌اش، نوازنده دعوت كردند، از حدود 600نفر تست گرفتند، از ارمنستان نوازنده آوردند، دنبال هتل و تخت و ملافه رفتند، میوه و ظرف شستند، قرض كردند و خرج كردند، خرج كردند و قرض كردند، با مسئولان این نهادها و آن ارگان جنگیدند تا بتوانند سالن بگیرند، پوستر چسباندند و بروشور طراحی كردند، در شبانه روز بیش از چهار ساعت نخوابیدند و دو خط تلفن و پنج خط موبایل كه یكریز زنگ می‌زد و زنگ می‌خورد، جوابگوی استرس شبانه‌روزی، بی‌اعتنایی آدم‌ها و مخارج هراس‌آورشان، نبود. فشارهای محیط هم مضاعف می‌شد».

در چنين اوضاع و احوالي اين اركستر توانست به هر جان‌سختي كه بود، اين سنگ بزرگ را بردارد و سه شب در تالار بزرگ كشور كنسرت دهد. شايد مهم‌ترين ويژگي اين اركستر طعم و رنگي است كه در قطعات اجرايي آن وجود دارد؛ طعم و رنگي كه با ساختار تنظيم‌هاي ايراني همخوان‌تر است و البته نحوه انتخاب قطعات آن هم به ذائقه ما ايراني‌ها بيشتر پهلو مي‌زند.

 مي‌توان گفت اين اركستر محصول نوعي اعتراض  پنهان مخاطبان و البته نوازندگان جوان (ميانگين سني اين اركستر زير 32 سال است و تمامي‌نوازندگان آن از ميان بهترين نوازندگان سازهاي مختلف انتخاب شده‌اند) به اجراهايي است كه تفرعن و بي‌توجهي به نيازهاي مخاطبان در آن بيداد مي‌كند.

 اي‌كاش وزير محترم ارشاد هم كه در سخنانش گفته است از موسيقي فاخر حمايت مي‌كند، سري به اين كنسرت مي‌زد و يا نماينده‌اي براي اين برنامه ارسال مي‌كرد تا صداي جوانان مستعد اين مرز و بوم را بشنود و ببيند كه آنها با چه انرژي و توان مضاعف و بدون هيچ پشتوانه مالي خود را ثابت كردند و اكنون نوبت مسئولان است كه از آنها حمايت كنند و  حداقل برايشان در جشنواره موسيقي فجر برنامه‌اي ترتيب دهند.